PYXIDA%20MAGAZINE%20%202%20creat%20LOGO%

Αναπηρία και εκπαίδευση


Η αναπηρία δεν είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε έναν άνθρωπο


Στη δομή του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεσπόζει ο συγκεντρωτισμός και η

φιλοσοφία του διαχωρισμού.

Αυτό γίνεται εμφανές τόσο στην οργάνωση και διοίκηση του

συστήματος, όσο και στο περιεχόμενο των σπουδών. Από την μία πλευρά διακηρύσσει ότι είναι ανοιχτό για όλες και όλους, από την άλλη όμως εφαρμόζει πρακτικές που αποκλείουν. Μία από αυτές είναι η απόρριψη των παιδιών με αναπηρία.

Η γενική εκπαίδευση καταρχήν, αποκρύπτει την αναπηρία στο σχολείο, δεν μιλάει γι’αυτήν, την αποσιωπά και στο λόγο και στην πράξη, σαν να μην υπάρχει. Έτσι όμως δεν υπάρχει δυνατότητα βελτίωσης των σχολικών συνθηκών διαβίωσης των αναπήρων. Δεν δίνονται ίσες ευκαιρίες μάθησης, καθώς δεν διατίθενται ο κατάλληλος υλικοτεχνικός εξοπλισμός, προσβάσιμοι χώροι και οπτικοακουστικά μέσα.

Από την έναρξη ακόμη της σχολικής χρονιάς είναι αυτονόητη η ανυπαρξία σχολικών βιβλίων για τυφλά παιδιά, η μη γνώση της νοηματικής γλώσσας από όλο το προσωπικό, η έλλειψη προσβάσιμων χώρων. Όλα αυτά διαμορφώνουν συνθήκες που αποτρέπουν γονείς και παιδιά με αναπηρία να εγγραφούν στο γενικό σχολείο. Η πρακτική του κοινωνικού αποκλεισμού.

Πολλές φορές οι μαθήτριες και οι μαθητές με αναπηρία αντιμετωπίζονται ως “άλλες/άλλοι” και μετά ως “διαφορετικές/κοί”. Τα συναισθήματα που νιώθουν γι’ αυτές /ούς και οι εκπαιδευστικοί και οι μαθήτριες/τές είναι κυρίως οίκτος και λύπηση. Έχουν μειωμένες απαιτήσεις από αυτές και έτσι προβαίνουν ασυνείδητα πολλές φορές στην απαξίωσή τους.

Οι στάσεις των εκπαιδευτικών προς τα παιδιά με αναπηρία, χαρακτηρίζονται από

συναισθήματα φιλανθρωπίας και συμπόνιας. Πιστεύουν ακόμη ότι δεν μπορούν να προσφέρουν και έχουν την ανάγκη της κοινωνίας.

Η θέση της ένταξης στη γενική εκπαίδευση σήμερα, έγκειται κυρίως στη δημιουργία

τμημάτων ένταξης και στην παράλληλη στήριξη.


Η ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ

ΕΝΤΑΞΗΣ


Ο σχολικός προγραμματισμός θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τις μαθήτριες/τές που χρειάζονται μέσα επικοινωνίας χωρίς λόγο, μεθόδους ανάγνωσης για τυφλά παιδιά ή με δυσκολίες όρασης, τεχνολογικά βοηθήματα στην γραπτή εργασία και εξοπλισμός που επιτρέπει την πρόσβαση σε πρακτικές δραστηριότητες.

Οι μέθοδοι διδασκαλίας ,οι πλέον κατάλληλες για ένα ενταξιακό μάθημα είναι: συνεργατική διδασκαλία, εργασία ανά ζεύγη ή ομαδική, ελεύθερη εργασία, αλληλοδιδακτική, βαθμιαία μάθηση. Επίσης, είναι αναγκαίο να αλλάξουν τελείως τα σχολικά βιβλία γιατί μέσα από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν και τις αναπαραστάσεις τους, αναπαράγουν στερεότυπες αντιλήψεις για την αναπηρία και γενικά τη διαφορετικότητα. Τα νέα βιβλία επιβάλλεται να εμπεριέχουν εικόνες και φωτογραφίες με άτομα με αναπηρία.

Η εκπαίδευση των εκπαιδευτικών είναι ένα ακόμη ζήτημα για την αλλαγή. Όλες, όλοι οι παιδαγωγοί πρέπει να πάρουν μία συμπληρωματική κατάρτιση έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν με ευχέρεια και επιτυχία όλα τα παιδιά.

Η σημασία της συμμετοχής των γονέων στην εκπαιδευτική διαδικασία είναι πολύ μεγάλη. Πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ίσοι συνέταιροι στην εκπαιδευτική διαδικασία και να δέχονται κατάλληλη υποστήριξη.

Η αξιολόγηση είναι ένας ακόμη σημαντικός τομέας και πρέπει να γίνεται ξεχωριστά για κάθε παιδί και εξελικτικά, όχι συγκριτικά. Δεν πρέπει να γίνεται ιατρική διάγνωση του παιδιού με αναπηρία και να κατατάσσεται σε διαχωριστικούς καταλόγους. Γιατί όπως λέει και μία φίλη μου με αναπηρία “η αναπηρία δεν είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό σε έναν άνθρωπο” ( http://aprospelastipoli.blogspot.com ).

Φορείς που χρειάζεται να εμπλακούν ακόμη στην ενταξιακή πρακτική, είναι η γειτονιά και η τοπική κοινωνία, όπου συναλλασσόμενες με τα παιδιά με αναπηρία και χωρίς, αυτόματα καταργούν τον αποκλεισμό!


Το σχολικό κτίριο θα πρέπει να σχεδιάζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει στον καθένα και στην καθεμία, ισότιμα, να λειτουργεί με τον πλέον ανεξάρτητο, κατά το δυνατόν τρόπο.


Ένα πολύ σημαντικό βήμα για την εξέλιξη της ένταξης στην Ελλάδα, είναι η ουσιαστική συμμετοχή των αναπήρων στην επιστήμη. Για να παράγουν θεωρία, νέα επιστημονικά δεδομένα και έρευνες δράσης. Γιατί η επιστήμη δημιουργείται κυρίως από τους δημιουργούς της, οι οποίοι μέχρι τώρα είναι κυρίως άτομα χωρίς αναπηρία. Άνθρωποι ΧΩΡΙΣ αναπηρία μιλούν και σχεδιάζουν τρόπους ζωής για ανθρώπους ΜΕ αναπηρία. Μόνο αν ακουστούν και οι απόψεις των ανθρώπων με αναπηρία,

οι ανάγκες τους και η οπτική τους, θα μπορέσουμε να μεθοδεύσουμε μαζί,οργανωμένα και με συνείδηση τα βήματα της πραγμάτωσης μιας ενταξιακής κοινωνίας, που θα αποδέχεται όλες τις διαφορετικότητες.

ΜΕΝΙΚΗ ΒΙΛΜΑ

Καθηγήτρια Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

ΜA στην Ειδική Αγωγή

Συντονίστρια στο Δίκτυο για τη Σχολική Διαμεσολάβηση

Πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια ενηλίκων

Επιμορφώτρια στη Σχολική Διαμεσολάβηση