PYXIDA%20MAGAZINE%20%202%20creat%20LOGO%

Καρκίνος του παχέος εντέρου


Ο καρκίνος του παχέος εντέρου εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να αποτελεί την πιο συχνή κακοήθης πάθηση του ανθρώπου και να καταλαμβάνει την πρώτη θέση μεταξύ των σπλαχνικών καρκίνων τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Συγκεκριμένα, ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι συχνότερος στις γυναίκες, ενώ ο καρκίνος του ορθού στους άνδρες. Αυτή η μορφή καρκίνου, εμφανίζεται από την ηλικία των 30 ετών με μεγαλύτερη συχνότητα κατά την έκτη και έβδομη δεκαετία της ζωής.




Η ανάπτυξη

Υπάρχουν διάφορες καταστάσεις που προδιαθέτουν την ανάπτυξη του καρκίνου του παχέος εντέρου, όπως είναι η οικογενής πολυποδίαση, οι πολύποδες, η ελκώδης κολίτιδα, η νόσος του Crohn κλπ . Ένα καθοριστικό ρόλο στην εκδήλωση αυτής της μορφής καρκίνου διαδραματίζει και η κληρονομικότητα. Οι άμεσοι συγγενείς του πάσχοντος από καρκίνο του παχέος εντέρου εμφανίζουν τον κίνδυνο να προσβληθούν από τον ίδιο καρκίνο 2 έως 3 φορές περισσότερο από άλλα άτομα. Πληθυσμοί οι οποίοι καταναλώνουν περισσότερα ζωικά λευκώματα και λίπη, εμφανίζουν μεγαλύτερη συχνότητα καρκίνου από πληθυσμούς που καταναλώνουν κυρίως φυτικές τροφές. Τα αδενοκαρκινώματα του παχέος εντέρου και του ορθού εμφανίζουν σχετικά βραδύ ρυθμό ανάπτυξης. Ο μέσος χρόνος διπλασιασμού του όγκου, που εντοπίζεται στο παχύ έντερο, είναι περίπου 620 μέρες, που σημαίνει ότι μεσολαβούν πολλά χρόνια, κατά τα οποία, ο καρκίνος παραμένει ασυμπτωματικός και κατ’ επέκταση βρίσκεται σε πρώιμα στάδια. Επομένως, οι προσπάθειές μας επικεντρώνονται στο να διαγνωστεί ο καρκίνος κατ’ αυτή τη χρονική περίοδο που θα έχουμε και καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα.

Συμπτωματολογία

Η συμπτωματολογία εξαρτάται από τον εντοπισμό του καρκίνου και γι’ αυτό τα συμπτώματα διαχωρίζονται σε συμπτώματα του δεξιού τμήματος του παχέος εντέρου, του αριστερού και τέλος του ορθού ( ορθό = το τελικό τμήμα του παχέος εντέρου). Τα συμπτώματα του δεξιού τμήματος είναι αόριστα και όχι τόσο χαρακτηριστικά, με αποτέλεσμα, αυτοί οι ασθενείς να προσέρχονται καθυστερημένα, χωρίς σαφή κλινική εικόνα. Τα σπουδαιότερα συμπτώματα είναι τα εξής:


1. Μία ανεξήγητη αναιμία με τα επακόλουθα της, όπως ωχρότητα, εύκολη κόπωση, ζάλη, αδυναμία και δύσπνοια μετά από κόπωση. Η αναιμία προέρχεται από τη μακροσκοπική αιμορραγία του όγκου, η οποία δεν εμφανίζεται συχνά.


2. Διάφορα δυσπεπτικά ενοχλήματα ή πόνος στη δεξιά κοιλιακή χώρα με επέκταση στον ομφαλό. Επιπλέον, ως ενοχλήματα μπορούν να θεωρηθούν η χολοκυστοπάθεια, το γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος και η σκωληκοειδίτιδα.


3. Το λαγόνιο βάθρο, το οποίο ανιχνεύεται σε ένα ποσοστό 10% των ασθενών με καρκίνο του δεξιού κόλου (κόλον = παχύ έντερο).


4. Η αλλαγή των συνηθειών του εντέρου και η εντερική απόφραξη, συμπτώματα τα οποία δεν είναι χαρακτηριστικά και δεν εκδηλώνονται συχνά.

Τα συμπτώματα του καρκίνου του αριστερού κόλου είναι πιο χαρακτηριστικά, αρκεί αυτά να μην εκληφθούν ως συμπτώματα άλλων παθήσεων. Σε αυτή την περίπτωση, χαρακτηριστική είναι η αλλαγή των συνηθειών του εντέρου είτε υπό μορφή δυσκοιλιότητας είτε υπό μορφή διαρροϊκών κενώσεων ή με την εναλλαγή και των δύο. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν να υπάρχει αίμα στα κόπρανα που συνήθως εμφανίζεται ανάμεικτο με αυτά και τη βλέννα. Η αιμορραγία που προκαλείται από τον καρκίνο του παχέος εντέρου σπάνια εμφανίζεται σε μεγάλη ποσότητα. Η παρουσία όμως της αναιμίας ή της ψηλάφησης της μάζας υποδηλώνει μία μορφή προχωρημένου καρκίνου. Άλλο χαρακτηριστικό σύμπτωμα καρκίνου του αριστερού κόλου είναι και η πλήρης ή μερική εντερική απόφραξη. Στον καρκίνο του ορθού το συχνότερο σύμπτωμα είναι η αποβολή καθαρού αίματος που σπάνια όμως είναι άφθονη ή εμφανίζεται με τη μορφή πηγμάτων. Η απώλεια αίματος είναι επίμονη και είναι πιθανό να συνοδεύεται με βλέννα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι αποδίδουν την αποβολή αίματος στις αιμορροΐδες και με αυτό τον τρόπο, χάνεται χρήσιμος χρόνος. Πολλές φορές, μια απλή δακτυλική εξέταση δίνει τη λύση στο διαγνωστικό πρόβλημα.


Στη διάγνωση μπορούμε να οδηγηθούμε από τα συμπτώματα που αναφέρθηκαν. Πρέπει να έχουμε όμως υπόψη μας ότι οι όγκοι αυτοί αρχικά είναι ασυμπτωματικοί ή ότι δεν έχουν πάντα τυπικά συμπτώματα. Προσοχή πρέπει να δίνεται ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους που έχουν αιμορραγίες από το ορθό ή διαταραχές στις κενώσεις.


Η διάγνωση

Η διάγνωση του καρκίνου του παχέος εντέρου γίνεται με τη λήψη καλού ιστορικού, με την κλινική εξέταση, στην οποία περιλαμβάνεται απαραίτητα και η δακτυλική εξέταση και κυρίως με την κολονοσκόπηση. Η εξέταση αυτή σήμερα θεωρείται και πράγματι είναι απλή και καθίσταται απαραίτητο να γίνεται επί κλινικών ενδείξεων. Κάθε άνθρωπος μετά τα 50 έτη θα πρέπει προληπτικά να κάνει κολονοσκόπηση. Επιπλέον, με αυτή την εξέταση αφαιρούνται και οι πολύποδες που μελλοντικά θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε κακοήθεια. Επίσης, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο αιματολογικός και βιοχημικός έλεγχος δεν είναι διαγνωστικός. Οι εξετάσεις αυτές μας πληροφορούν για την γενική κατάσταση του ασθενή, σε καμία περίπτωση όμως το φυσιολογικό αποτέλεσμα δεν αποκλείει μια κακοήθεια.

Όπως σε όλους τους καρκίνους, έτσι και στον καρκίνο του παχέος εντέρου, μέγιστη σημασία έχει η πρόληψη που ξεκινά από την αυξημένη ανησυχία του ασθενή, ο οποίος παρουσιάζει συμπτώματα που επιμένουν.

ΖΩΓΡΑΦΙΔΗ ΑΝΔΡΕΑ Χειρουργός Στρατιωτικός Ιατρός Λαπαροσκοπική Χειρουργική - Επιμελητής Α’ Χειρ/κής Κλινικής 401 ΓΣΝΑ