PYXIDA%20MAGAZINE%20%202%20creat%20LOGO%

Ο Ερευνητής


Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος που του άρεσε να ψάχνει και να αναζητεί, χωρίς απαραίτητα να βρίσκει και χωρίς να ξέρει τι είναι αυτό που ψάχνει. Ο Ερευνητής αυτός μια μέρα έφτασε σε ένα χωριό. Του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος που ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα, γεμάτος δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Υπήρχε ένας φράχτης και μια μικρή πορτούλα. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο και περπάτησε δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάμεσα στα δέντρα.

Καθώς παρατηρούσε τον χώρο είδε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια από τις πέτρες:

Αμπντούλ Ταρέλιγκ: έζησε 8 χρόνια, 6μήνες, 2 βδομάδες και 3μέρες.

Τρόμαξε όταν κατάλαβε ότι εκείνη η πέτρα ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σε εκείνο το μέρος.

Συνέχισε να κοιτάζει τις πέτρες και συνειδητοποίησε ότι όλες οι πέτρες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο της ζωής του νεκρού.

Αυτό που τον τρόμαξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα 11 χρόνια.

Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε και άρχισε να κλαίει.

Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. «Όχι, για κανένα συγγενή. Τι φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί τόσα πολλά νεκρά παιδιά; Ποια είναι η τρομερή κατάρα αυτού του τόπου»;

Ο φύλακας γέλασε. « Ηρεμήστε. Δεν υπάρχει κατάρα. Είναι ένα παλιό έθιμο θα σας εξηγήσω…

Όταν ένας νέος συμπληρώσει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του τού χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από την στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει:

Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε.

Στα αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.

Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια βδομάδα; Δύο;

Και μετά ο γάμος, η εγκυμοσύνη, η γέννηση του πρώτου παιδιού, το ταξίδι, οι οικογενειακές συναντήσεις…πόσο κράτησε η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; Ώρες; Μέρες;

Έτσι, συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε… Κάθε λεπτό».

«Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στο τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο Μοναδικός και Πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ».


Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ

"Να σου πω μια ιστορία"