PYXIDA%20MAGAZINE%20%202%20creat%20LOGO%

Πανελλαδικές εξετάσεις... περάσαμε!!! … δεν πέρασε


΄Εχω αρκετές φορές παρατηρήσει, πως μετά το τέλος των πανελληνίων εξετάσεων, αν κάποιος θέλει να δει τα αποτελέσματα ενός παιδιού, συνήθως, αρκεί να κοιτάξει

προσεκτικά, το πρόσωπο του γονιού. Αν το παιδί έχει περάσει και μάλιστα στη σχολή της

πρώτης επιλογής του, τότε η ικανοποίηση και η χαρά είναι αποτυπωμένα εμφανώς στα

πρόσωπα των γονιών, όπου είθισται να ακολουθεί και η επιβεβαίωση της «από κοινού»

προσπάθειας για το αποτέλεσμα αυτό με τη φράση «Περάσαμε στο Πανεπιστήμιο» σε

πρώτο πληθυντικό. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι εκείνη τη στιγμή, ποιος τελικά δίνει τις

εξετάσεις. Οι γονείς ή το παιδί; Συνήθως μετράω τον βαθμό πίεσης που έχει δεχτεί ένα

παιδί για να περάσει στις πανελλαδικές, σύμφωνα με τις προσδοκίες και την επιθυμία των

γονιών. Και ναι αυτό πάντα αποτυπώνεται έως την επιτυχία, στο πρώτο πληθυντικό. Τα

σχολεία είναι γεμάτα εκείνες τις ημέρες όχι τόσο με παιδιά που θέτουν προσωπικούς

στόχους. Σε μια απλή έρευνα, είχαν ρωτήσει τα παιδιά για ποιές σχολές και γιατί δίνουν

πανελλαδικές. Όλα γνώριζαν την απάντηση, της σχολής που θέλουν να περάσουν ενώ το

γιατί επέλεξαν τη συγκεκριμένη σχολή, λίγα. Ακόμα λιγότερα ήταν τα παιδιά που έδιναν

για κάποια σχολή της πρώτης «λίστας» (πολυτεχνική σχολή, ιατρική, νομική, οικονομικά

που είναι οι απώτεροι στόχοι), άλλα έκαναν «ταπεινότερες» επιλογές επιλέγοντας κάποια

σχολή τεχνική για παράδειγμα. Και εκεί παρατήρησα ποια παιδιά πραγματικά μεγαλώνουν

με την ελευθερία να επιλέξουν .

Ο αντίλογος φυσικά μπορεί να υποστηρίξει πως αναφέρομαι στη φιλοσοφία της

μετριότητας, όμως δεν ισχύει αυτό. Θεωρώ πως το παιδί που θα δώσει για νομική θα

πρέπει να θέλει πραγματικά να γίνει δικηγόρος, να έχει μελετήσει την εφαρμογή και

άσκηση του συγκεκριμένου επαγγέλματος, ή ένα παιδί που δίνει για ιατρική, να θέλει το

ίδιο και μόνο το ίδιο, να προσπαθήσει έχοντας αναλογιστεί πως στόχος του, είναι να

βοηθά τον συνάνθρωπο και όσο περνάει από το χέρι του να σώζει ζωές έχοντας ήδη

ενημερωθεί για τα ξενύχτια, την αγωνία, τις θυσίες σε προσωπικό επίπεδο που απαιτεί

αυτό το επάγγελμα. Σήμερα όμως η σκέψη είθισται να είναι πρώτα γονεϊκή παρότρυνση:

“γίνε γιατρός - δικηγόρος - οικονομολόγος για τα λεφτά όχι για την ιδέα” κλπ και το μέτρο

σύγκρισης της επιτυχίας ως αυριανός επαγγελματίας θα είναι πόσα δωμάτια θα έχει η βίλα

ή ποιό τζιπ θα «κυκλοφορεί». Δεν λέω πως αυτό είναι ο κανόνας και επ΄ουδενί δεν θα θελα

να μειώσω την προσπάθεια των γονιών να υποστηρίξουν τα παιδιά σε όλη τη δοκιμασία

των εξετάσεων. Ναι, κάθε γονιός θέλει το παιδί του να φτάσει, το λιγότερο πιο πάνω από

τον ίδιο και αυτό είναι θεμιτό, όταν γίνεται με προτεραιότητα τα θέλω του παιδιού, τις

προσδοκίες τις δικές του, ώστε να μην γεμίζουν τα σχολεία την περίοδο των πανελλαδικών

εξετάσεων με γονεϊκές προσδοκίες, που σε περίπτωση αποτυχίας οι προσδοκίες αυτές

γίνονται η απόλυτη απογοήτευση που στη βαθειά συνείδηση των παιδιών μπορεί να

εισπραχθεί και ως «αχρηστία» και συνοδεύεται από το «ο γιός/κόρη μου δεν πέρασε».

Πάει το πρώτο πρόσωπο πληθυντικού αριθμού και έρχεται το τρίτο ενικό. Πόσο σκληρό

είναι αυτό για ένα παιδί, πόσο αποκομμένο μπορεί να νιώσει. Γι αυτό το λόγο και επειδή η

επιλογή του «μέλλοντος» κάθε παιδιού είναι όντως σπουδαία, είναι σημαντικό να θυμούνται οι γονείς πως η υποστήριξη στις εξετάσεις ξεκινά πολύ νωρίτερα, από τη στιγμή που το παιδί θα ζητήσει ή θα δείξει ότι την χρειάζεται για να επιλέξει αρχικά το ίδιο βάσει των θέλω του το τί θα γίνει. Ακόμα ποιο σημαντικό είναι, μετά την εξεταστική περίοδο η υποστήριξη να είναι ίδια, ανεξαρτήτου αποτελέσματος γιατί το πέρασε-δεν πέρασε στο Πανεπιστήμιο, δεν καθορίζει την αξία του παιδιού, ούτε πρόκειται ποτέ να την καθορίσει...ας μην το ξεχνάμε αυτό!


ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ψυχολόγος MSc Ψυχοθεραπεύτρια